Βασιλεία του Θεού, Διδασκαλία του Χριστού

Μεταμορφώνοντας τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε και αισθανόμαστε, ώστε να περπατάμε σύμφωνα με την πίστη του Ιησού.


Όσον αφορά τη φυσική σειρά ανάπτυξης της πίστης, τη γέννηση, την ανάπτυξη και την ενδυνάμωσή της, είναι σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε ότι η πίστη δεν είναι το αποτέλεσμα της φυσιολογικής ανθρώπινης διαδικασίας σκέψης- αυτός που παραδέχεται ότι έχει πίστη μόνο επειδή η διαδικασία σκέψης του τον οδήγησε στο συμπέρασμα ότι έχει πίστη δεν έχει πίστη.  Η πίστη είναι ένα δώρο του Θεού και έχει πνευματική φύση, και δίνεται στον άνθρωπο ως κλειδί για να πλησιάσει τον Θεό, να πιστέψει σ’ Αυτόν και να ανακτήσει τα οφέλη της ουσίας της εικόνας και της ομοιότητας του Θεού με την οποία διαμορφώθηκε.

Η πίστη είναι η “πίστη” στην Ουσία του Θεού, αλλά δεν έχει καμία σχέση με τη λογική ” πίστη” με την οποία ο άνθρωπος ” αποδέχεται” την ύπαρξη της γνώσης για κάτι- η πίστη πιστεύει σε μια πραγματικότητα ακόμη και αν η γνώση αυτής της πραγματικότητας είναι παράλογη σύμφωνα με τους νόμους της λογικής, ή απλώς δεν υπάρχει προηγούμενο που να μαρτυρεί το όφελός της.

Με τον ίδιο τρόπο, η πίστη επίσης δεν μπορεί να αξιολογηθεί σύμφωνα με τον τρόπο του συναισθήματος, κατ’ αρχήν, επειδή η πίστη είναι απόλυτη ως προς αυτό που πιστεύουμε, τα συναισθήματα επιτρέπουν διακυμάνσεις και μπορούν να αλλοιωθούν υπό συνθήκες καταπίεσης- γενικά, η πίστη δεν ξυπνάει κανένα είδος συναισθήματος ή αίσθησης στο άτομο όταν ενεργεί με βάση αυτήν, μερικές φορές ακόμη και αυτός που ζει με πίστη δεν γνωρίζει τις φορές που ενήργησε με βάση αυτήν, αν δεν υπήρχαν οι αποδείξεις στα αποτελέσματα δεν θα συνειδητοποιούσε ποτέ την ενεργοποίηση της πίστης του.

Έτσι, όσον αφορά τη γέννηση, την ανάπτυξη και την ενδυνάμωση της πίστης, οι συνήθεις διαδικασίες της σκέψης ή του συναισθήματος του ατόμου δεν έχουν καμία σχέση με αυτήν- μια πίστη όπου οι σκέψεις παρεμβαίνουν ενεργά, η πίστη συνιστά θετική σκέψη, αλλά δεν είναι πίστη- ομοίως, μια πίστη όπου τα συναισθήματα παρεμβαίνουν ενεργά, η πίστη συνιστά ρεφλεξολογία ή κάτι παρόμοιο, αλλά δεν είναι πίστη- η πίστη έχει πνευματικό χαρακτήρα και αναπτύσσεται από τη διάθεση να ενεργεί κανείς σύμφωνα με τη διδασκαλία του Ευαγγελίου.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι διεργασίες σκέψης και συναισθημάτων είναι ξένες προς την ανάπτυξη και την ενίσχυση της πίστης, δεν είναι ο διδακτικός μας σκοπός να διατυπώσουμε μια τέτοια πρόταση- αν οι σκέψεις και τα συναισθήματα δεν υποβληθούν σε βάδισμα σύμφωνα με τις διδασκαλίες του Ευαγγελίου, οι διεργασίες σκέψης και συναισθημάτων μπορούν να εμποδίσουν την ανάπτυξη της πίστης, ακόμη και να τη διαστρεβλώσουν, ακόμη και να την καταπνίξουν.

Η πίστη απαιτεί από το άτομο που θέλει να βαδίσει σε αυτήν να κατανοήσει ότι είναι απαραίτητο να “μεταμορφώσει” τον τρόπο σκέψης και συναισθήματος και να προσαρμόσει τις συνήθεις διαδικασίες σκέψης και συναισθήματος στη δογματική διδασκαλία του Ευαγγελίου, διαφορετικά η πίστη δεν αναπτύσσεται και δεν εξελίσσεται. Το βασικό πρόβλημα, όσον αφορά την πίστη, δεν είναι ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να έχουν πίστη ή ότι δεν είναι αρετή για την εποχή μας- το βασικό πρόβλημα είναι ότι οι άνθρωποι θέλουν να “υποτάξουν” την πίστη στον δικό τους τρόπο σκέψης ή συναισθήματος, και αυτό δεν ταιριάζει με την πίστη. Η πίστη πρέπει να εδραιωθεί στα θεμέλια της δογματικής διδασκαλίας του Ευαγγελίου, πράγμα που απαιτεί από το άτομο που θέλει να βαδίσει σύμφωνα με αυτό να επιτρέψει στο Ευαγγέλιο να το “διδάξει” πώς να έχει πίστη.

Αν και πνευματικού χαρακτήρα, η πίστη είναι μια διδάξιμη αρετή, αλλά όχι με τον ίδιο τρόπο που διδάσκονται όλες οι ακαδημαϊκές γνώσεις- η πίστη είναι διδάξιμη επειδή ο ίδιος ο Θεός αποκαλύπτεται προοδευτικά στην καρδιά του άνδρα και της γυναίκας της πίστης και τους διδάσκει τα μυστήριά Του- οι άνδρες και οι γυναίκες μαθαίνουν να περπατούν με πίστη καθώς προσπαθούν να κάνουν το θέλημα του Θεού.[1]

Η πίστη δεν επιτρέπει καμία ερμηνεία, πρακτικά ακυρώνεται από αυτήν- η πίστη συνίσταται και επικυρώνεται από την τήρηση των οδηγιών που εκτίθενται στο Λόγο από το Πνεύμα της Αλήθειας- μια αλλοιωμένη διδασκαλία θα προκαλέσει μόνο τελετουργικές ενέργειες και ενδεχομένως ένα αίσθημα ολοκλήρωσης, αλλά δεν εγκαθιδρύει πνευματική δύναμη για να υπερβεί στο επίπεδο του υπερφυσικού. Η πίστη είναι η ουσία της εν Χριστώ Ιησού ζωής, και η εν Χριστώ ζωή είναι σοφία άνωθεν.

Στην πρώτη του επιστολή προς την κορινθιακή κοινότητα της πίστης, ο Παύλος εισάγει το θέμα ότι οι αγιασμένοι εν Χριστώ Ιησού έχουν το “φρόνημα” του Χριστού-[2] σε αυτό ο απόστολος τονίζει ότι η πίστη δεν βασίζεται στη σοφία των ανθρώπων (εδ. 2:5), αλλά με τη σοφία του Θεού εν μυστηρίω, την κρυμμένη σοφία- τέτοια σοφία, καταλήγει ο απόστολος, ο Θεός προόρισε από τους αιώνες για τη δόξα μας (εδ. 2:7)- σύμφωνα με αυτή τη διδασκαλία του αποστόλου Παύλου, η πίστη αποκαλύπτεται από το Πνεύμα της Αλήθειας (εδ. 2:9-10).

Η πίστη, σύμφωνα με αυτή τη διδασκαλία, δεν μπορεί να γίνει κατανοητή από οποιονδήποτε που δεν έχει πρώτα πάρει την απόφαση να θέλει να διδαχθεί- η πίστη είναι διδάξιμη, αλλά απαιτεί από εκείνους που θέλουν να την ακολουθήσουν να είναι πρόθυμοι να υποταχθούν στις διαδικασίες της διδασκαλίας. Το Πνεύμα της Αλήθειας είναι εκείνο που καθορίζει τις διαδικασίες, και το κάνει στη βάση του δογματικού λόγου του Ευαγγελίου. Στη διδασκαλία του προς την κορινθιακή κοινότητα της πίστης, ο απόστολος δηλώνει ότι ο ζωώδης άνθρωπος δεν αντιλαμβάνεται τα πράγματα του Πνεύματος του Θεού, διότι είναι μωρία γι’ αυτόν και δεν μπορεί να τα καταλάβει (εδ. 2:14)- ο ζωώδης άνθρωπος είναι ο σαρκικός άνθρωπος,[3] δηλαδή ο άνθρωπος που υπόκειται στις φυσικές του σκέψεις.[4]

Έτσι, λοιπόν, το πρώτο καθήκον που αντιμετωπίζει ο άνδρας και η γυναίκα που γεννήθηκαν σύμφωνα με την πίστη του Ιησού είναι να κατανοήσουν ότι οι δομές σκέψης και συναισθήματος που φέρουν ως κατακάθι από τον προηγούμενο τρόπο ζωής τους είναι ελαττωματικές σύμφωνα με την αμαρτία και ότι, επομένως, για να αναπτυχθούν και να ζήσουν με την πίστη του Ιησού είναι απαραίτητο να “ανανεώσουν” τον τρόπο σκέψης και συναισθήματος. Χωρίς πραγματική ανανέωση των δομών σκέψης και συναισθήματος, ένας πιστός μπορεί να σκεφτεί ότι ο Ιησούς είναι ο Θεός που εκδηλώθηκε με σάρκα, αλλά δύσκολα μπορεί να υπερβεί με πίστη την αρετή του τι σημαίνει μια τέτοια δήλωση για τη συμφιλίωση με τον Δημιουργό.[5]

Ο “νους” του Χριστού δεν είναι θρησκευτικές διατυπώσεις, είναι ο πνευματικός τρόπος κρίσης και διάκρισης των πράξεων εντός της Βασιλείας των Ουρανών, είναι η γνώση του Θεού με την οποία οι αγιασμένοι εν Χριστώ Ιησού μπορούν να κινούνται στο θέλημα του Θεού σύμφωνα με τις πράξεις της Χάριτός Του.


Τα βιβλικά αποσπάσματα προέρχονται από την Ελληνική Καινή Διαθήκη της SBL (SBLGNT).

Πάστορας Pedro Montoya


[1]     ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ 11:6: χωρὶς δὲ πίστεως ἀδύνατον εὐαρεστῆσαι, πιστεῦσαι γὰρ δεῖ τὸν προσερχόμενον τῷ θεῷ ὅτι ἔστιν καὶ τοῖς ἐκζητοῦσιν αὐτὸν μισθαποδότης γίνεται.

[2]     ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄ 2:16:τίς γὰρ ἔγνω νοῦν κυρίου, ὃς συμβιβάσει αὐτόν; ἡμεῖς δὲ νοῦν Χριστοῦ ἔχομεν.

[3]     ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄ 3:1: Κἀγώ, ἀδελφοί, οὐκ ἠδυνήθην λαλῆσαι ὑμῖν ὡς πνευματικοῖς ἀλλ’ ὡς σαρκίνοις, ὡς νηπίοις ἐν Χριστῷ.

[4]     ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ 2:3: ἐν οἷς καὶ ἡμεῖς πάντες ἀνεστράφημέν ποτε ἐν ταῖς ἐπιθυμίαις τῆς σαρκὸς ἡμῶν, ποιοῦντες τὰ θελήματα τῆς σαρκὸς καὶ τῶν διανοιῶν, καὶ ἤμεθα τέκνα φύσει ὀργῆς ὡς καὶ οἱ λοιποί·

[5]     ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ 3:23: πάντες γὰρ ἥμαρτον καὶ ὑστεροῦνται τῆς δόξης τοῦ θεοῦ,